แปะปุ้ง! 555 แอบหนีงานเพื่อนมาเล่น
โอ้ยย ไว้พรุ่งนี้มาดิท
ได้ฮง . D . C
EDITกรี๊ดด ทำไมมือดีแบบนี้วะเนี่ย T T;;
ดูกดได้แต่ละอย่าง เมื่อวานกดเสร็จไม่ได้ดูคำตอบ
เปิดมาถึงกับผงะ 5555
ฮง . คาราโอเกะ . เพราะฉัน / ไม่เคยรัก / กอด / พลั่ก / จับกด / แตะ
=[]=" โอ้วมายก้อด .. ขอเวลาไปนั่งกุมขมับคิดอีกซักครู่ใหญ่ๆนะคะ 555
---------------------------------------------- - -
EDIT.again
note : ขอแทนชื่อตัวเองว่าอึนบยอลน้ะ
เพราะว่าจะใช้ชื่อจริงๆมันดูขัดๆยังไงไม่รู้แห้ะ
แบบ ชื่อเกาหลีกับชื่อไทย มันแปลกๆ แต่งไม่ไป ขำ 55 TwT
ว่าแล้วก็เริ่มอ่านเลยจ้า ~"ฉันชอบเธอ.."ตั้งแต่วันนั้นฉันก็คบกับ
ฮงกีมาได้เกือบหนึ่งเดือนแล้วหละ
แต่.. ให้คิดย้อนกลับไปทีไร ทำไมก็ยังไม่ชินซักทีนะ >///<!
"นี่.. คิดอะไรของเธออยู่น่ะ ทำไมทำหน้าตาแปลกๆ =..="
ฮงกีเอ่ยถามขึ้นพลางดีดเข้าที่กลางหน้าผากของเด็กสาวเบาๆหนึ่งทีจนเธอสะดุ้ง
"ป. .เปล่านี่"
มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าผากป้อยๆก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดเมื่อครู่ออกไปให้หมด
ฮงกีหัวเราะกับท่าทางตลกๆนั่นก่อนจะคว้ากระเป๋าข้างตัวขึ้นสะพายแล้วลุกขึ้นยืน
"ฉันกลับก่อนนะวันนี้ มีธุระนิดหน่อยน่ะ"
เขาบอกพลางยีหัวเด็กสาวอย่างหมั่นเขี้ยวแล้วยิ้มกว้าง
"น..นี่!"
เธอปัดมือของเขาออกแล้วหันไปมองหน้าอย่างไม่พอใจนัก
อยากจะถามเหลือเกินว่าธุระที่ว่านั่นมันคืออะไร
"กลับบ้านดีๆล่ะ แล้วจะโทรหานะ.."
แต่พอเจอคำพูดนี้กับรอยยิ้มสวยๆ .. คำถามนั้นก็เหมือนจะลอยหายไปในอากาศแทบจะทันที . .
"ไปละ บ๊ายบาย~"
"อ..อืออ บาย"
กว่าจะรู้สึกตัวอีกที เขาก็เดินไปจนลับตาแล้ว ...
เฮ้อ~
กลับบ้านดีกว่าเรา
.
.
.
"นี่~~ อึนบยอล! ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ!"
เสียงใสๆของใครซักคนดังขึ้น พร้อมกับมือที่เค้ามากอดคอของฉันไว้
"อ้าว .. โบรัม?"
ฉันมองเหลือบเพื่อนสาวข้างๆตัวเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ
"วันนี้วันเกิดซึงมี เธอไม่ได้งานปาร์ตี้หรอ"
โบรัมเอ่ยถามพลางลดมือลงล้วงไปในกระเป๋ากระโปรงก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือที่ส่งเสียงร้องอยู่ขึ้นมารับ
"ฮัลโหล .. อ่ออ เอ้อ นี่ฉันอยู่กับอึนบยอลเนี่ย อ้ออ โอเค .. เจอกัน"
โทรศัพท์มือถือเครื่องสีขาวถูกเก็บลงในกระเป๋าตามเดิมพร้อมกับโบรัมที่คล้องแขนฉันไว้แน่น
"ห..หืออ?" ฉันพยายามจะดึงแขนออกจากการเกาะกุม แต่ ..
"ซึงมีชวนเธอไปงานวันเกิด แล้วฉันก็ตกลงไปแล้ว. ."
"แล้ว.. ."
"เธอต้องไปกับฉัน!"
.
.
.
โอยย .. จะบ้าตาย..
แล้วสุดท้ายฉันก็ถูกโบรัมลากมางานวันเกิดซึงมีจนได้ ..
ที่นี่เป็นร้าน
คาราโอเกะเล็กๆไม่ไกลจากโรงเรียนมากนัก ถึงแม้ว่าภายนอกมันจะดูโทรม แต่พอเข้ามาแล้วมันก็ใช้ได้อยู่
ห้องที่จัดงานเป็นห้องที่จุคนได้ราวๆยี่สิบคน แต่ดูเหมือนว่าคนที่มาจะมากกว่านั้น ?
แล้วก็ รู้สึกว่าซึงมีจะสนิทกับเจ้าของอยู่พอสมควร บนโต๊ะภายในห้องตอนนี้ก็เลยมีขวดโซจูรวมไปถึงกระป๋องเบียร์ที่ทั้งเต็มแล้วก็ว่างเปล่าวางระเกะระกะเต็มไปหมด
แต่ประเด็นสำคัญก็คือ ..
ฉันไม่ได้สนิทกับซึงมีซักเท่าไหร่ เพราะเราไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน
แล้วที่นี่.. ฉันก็รู้จักแค่โบรัมคนเดียวเท่านั้น
ส่วนที่เหลือเป็นใครก็ไม่รู้ .. ไม่คุ้นหน้าเลยซักคน T^T
และ .. ฉันก็กำลังนั่งอยู่บนโซฟาเงียบๆคนเดียว ท่ามกลางเสียงเพลงดังกระหึ่มพร้อมกับพวกผู้ชายที่เมาไปแล้วกว่าครึ่งห้อง!
T_______T แง้ .. ยัยบ้าโบรัมอยู่ไหนอ่า ~
ฉันเหลือบมองซ้ายขวาก่อนจะลุกขึ้นเงียบๆ
จะกลับละนะ T T ..
แต่ ...
'กริ๊ก!'
ทันทีที่ฉันจะยื่นมือไปเปิดประตูห้อง มันก็ถูกเปิดออกเสียก่อน เลยกลายเป็นว่าฉันถูกบังอยู่หลังประตูหนาๆนั่น แล้วเสียงเพลงพร้อมกับไฟก็ดับลง..
อะไรกันเนี่ย T T .. ไม่รู้ล่ะ! จะกลับแล้ว ~
"แซงอิลชุคาฮัมนีดา~ "
เสียงเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ดังขึ้น แล้วจู่ๆโบรัมที่มาจากทางไหนไม่รู้ก็มากอดคอฉันไว้
อี๋.. ยัยบ้านี่ตัวเหม็นเหล้าหึ่งเลย = =*
"แซงอิลชุคาฮัมนีดา ~ . ."
เสียงเพลงอวยพรท่อนสุดท้ายจบลง
พร้อมกับแสงเทียนที่ถูกเป่าจนดับไป และไฟสลัวๆภายในห้องที่ติดขึ้นมาอีกครั้ง
"เฮ้~~ โฮ้ยย~ เฮ้ยย~~ !"
เสียงเอะอะโวยวายดังมาตามๆกันพร้อมกับเนื้อครีมขาวที่ถูกป้ายเละเทะไปหมด
ไม่เว้นแม้กระทั่งฉันที่อยู่ๆผู้ชายหน้าไหนก็ไม่รู้ป้ายเข้าไปเต็มๆแก้มเลย .. สิวจะขึ้นมั้ยเนี่ย = =;
"จูบเลย! จูบเลย! จูบเลย!!"
เสียงเชียร์ของเหล่าเพื่อนๆของซึงมีดังขึ้น
ฉันเหลือบมองเล็กน้อย ผู้ชายผมน้ำตาลคนนั้นที่ยืนกอดซึงมีอยู่คงจะเป็นแฟนของเธอหล่ะมั้ง..
แต่ทำไมมันคุ้นๆจังล่ะ ?
ไฟนี่ก็สลัวจนฉันมองเห็นอะไรไม่ชัดเลย
"จูบเลยยๆ!!" เสียงเชียร์ยังคงดังก้องห้อง
คาราโอเกะจนกระทั่ง ..
ผู้ชายคนนั้นประคองใบหน้าของซึงมีขึ้นมาจูบอย่างดูดดื่มท่ามกลางเสียงเฮของเพื่อนๆจากทุกทิศ
ผู้ชายคนนั้น ...
อีฮงกี ..
.
.
'ตุ้บ!'
กระเป๋านักเรียนของฉันร่วงลงบนพื้น
เป็นจังหวะเดียวกับที่ทุกคนพร้อมใจกันเงียบพอดี..
สายตาทุกคู่เคลื่อนมาจับจ้องที่ฉันแทนหลังจากที่ฉากจูบตรงหน้านั้นจบลง
สายตาทุกคู่ที่ไม่เว้นแม้กระทั่งสายตาของคนที่เป็นเจ้าของจูบเมื่อครู่..
ชา ..
เหมือนกับโลกหยุดหมุน
ฉันรีบหยิบกระเป๋าก่อนจะวิ่งออกจากห้องนั้นอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
ท่ามกลางความงุนงงของคนอื่นๆ ..
แต่ใครจะสน
ในเมื่อคนที่ขึ้นชื่อว่าแฟนกำลังจูบกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ตรงหน้า!
ฉันวิ่งออกมาจากห้องนั้นพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มพรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่ได้
รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรจุกอยู่ที่คอจนหายใจติดขัดไปหมด
ร่างกายอ่อนล้าจนไม่มีแรงแม้แต่จะก้าวเดินต่อไปอีกแม้เพียงก้าวเดียว
ความรู้สึกแบบนี้..
มันอะไรกัน..
.
.
.
"อึนบยอล!! อึนบยอลล!"
เสียงอันแสนคุ้นเคยดังไล่หลังมาพร้อมกับมาหยุดอยู่ข้างหลัง
มือใหญ่ยื่นมาแตะที่บ่าของเด็กสาวอย่างแผ่วเบา
"ฉ..ฉันอธิบายได้นะ"
"ไม่!!"
เธอปัดมือนั้นออกอย่างไร้เยื่อใย
จ้องมองใบหน้าของเด็กหนุ่มตรงหน้าผ่านม่านน้ำตาที่ทำให้ทุกอย่างพร่าเบลอไปหมด
"แต่.."
"
ไม่เคยรักฉันเลยใช่มั้ย!!"
เธอตวาดสุดเสียงจนดังก้องไปทั่วทั้งทางเดิน
"อึนบยอล.."
ฮงกีเอ่ยชื่อเธอออกมาเสียงแผ่ว..
พยายามจะเดินเข้ามาใกล้แต่เธอก็ถอยหนีไปเรื่อยๆ
"
เพราะฉันมันไม่สวยใช่มั้ย! ไม่ดีเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆใช่มั้ย!"
"นี่..ฟังก่อนสิ"
"แล้วนายมาเป็นแฟนฉันทำไม .."
"อึนบยอล..ฟังฉัน"
ฮงกีเริ่มสะกดความโมโหที่เริ่มจะปะทุขึ้นเรื่อยๆ
"ฉันเกลียดนาย"
เสียงพูดปนสะอื้นของเด็กสาวเอ่ยขึ้น
คำพูดที่ทำให้
ฮงกีถึงกับกลั้นอารมณ์โกรธไว้ไม่อยู่
"ทำไม!!"
มือหนาตรงเข้าบีบที่แขนของเด็กสาวทันที
บีบแรงเสียจนเธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ
"ปล่อยนะ!"
"ไม่ปล่อย! ทำไม! ชอบนักใช่มั้ยไอ้พวกผู้ชายเลวๆในห้องนั้นน่ะ!"
เสียงเข้มเริ่มตวาดดังขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะ
ผลักร่างของเด็กสาวเข้าไปในห้อง
คาราโอเกะว่างที่อยู่ใกล้ๆ
ภายในห้องมืดสนิทมีเพียงแสงไฟสลัวๆจากทางเดินภายนอกที่สาดเข้ามา
ร่างของเธอถูกเหวี่ยงลงบนโซฟานุ่มตัวใหญ่กลางห้อง
ก่อนจะถูกทาบทับด้วยร่างสูงของ
ฮงกีที่ด้านบน ..
เขา
จับกดเธอลงไปกับโซฟาอย่างแรงก่อนจะล็อคข้อมือเล็กทั้งสองข้างรวบไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียว
แรงของผู้ชายเวลาโกรธ ..
ไม่ว่าใครก็คงต้านไม่ได้
"ปล่อย! ช่วยด้วยย!"
เธอร้องโวยวายเสียงดัง ทั้ง
ผลัก ทั้งดิ้น ทั้งถีบ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผล
"ฉันจะทำให้เธอได้รู้ว่าฉันมีดีกว่าไอ้พวกนั้นมากแค่ไหน"
สิ้นคำประกาศกร้าวของ
ฮงกี จูบที่รุนแรงและไร้ซึ่งความรักก็ตามมา
จมูกโด่งกดไล้ไปตามแก้มเนียน และเลื่อนลงมาถึงซอกคอขาว
ริมฝีปากที่จูบดุนสร้างรอยแดงแสดงความเป็นเจ้าของทิ้งไว้เต็มไปหมด
"ปล่อย ย ย. .ฮึก . .ปล่อยฉัน"
หยาดน้ำตาอุ่นไหลลงอาบสองข้างแก้ม..
ฮงกีรู้สึกได้ถึงมัน..
"ป.. ปล่อย.. ฉัน"
มือหนาคลายออกจากข้อมือเล็กแทบจะทันที
ก่อนจะเปลี่ยนเป็นประคองไหล่บางไว้ในอ้อม
กอดแทน
มือใหญ่ลูบหัวคนในอ้อมแขนที่สะอื้นจนตัวโยน ..
นี่เขาทำผิดมากเลยใช่ไหม..?
คนในอ้อมแขนกำลังร้องไห้อย่างหนัก
ทำไมถึงรู้สึกเจ็บปวด ..
"ขอโทษนะ"
เสียงแผ่วๆของร่างสูงเอ่ยขึ้น มือใหญ่
แตะลงที่รอยแดงเป็นจ้ำบนผิวขาวๆนั่น
เธอเหลือบมองใบหน้าของ
ฮงกีเล็กน้อย หยาดน้ำตายังคงไหลพรั่งพรูออกมาเรื่อยๆ
"ขอโทษ.. ฉันผิดไปแล้ว"
ฮงกีว่าก่อนจะค่อยๆก้มลงประทับจูบอ่อนโยนลงบนรอยแดงนั่น..
ก่อนจะเลื่อนมาเป็นแก้มใสแทน..
ทั้งเชื่องช้า ยาวนาน และอบอุ่น ..
เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู . .
เพียงประโยคเดียวที่ทำให้ความโกรธทั้งหมดเลือนหายไปอย่างไม่น่าเชื่อ . .
"ฉันรักเธอ"- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
x.จบแล้วว . ปั่นมาก T^T ขอโทดนะคะที่มาช้า
งานเยอะทับหัวจริงๆ ยังไม่เสร็จเลยเนี่ย มานั่งจิ้นแก้เครียดก่อน
(แต่ดูเหมือนจะเครียดหนักกว่าเดิม? จิ้นอะไรเนี่ย T,,T แง้ คิดไม่ออก)
อยากเล่นภาคสามแล้ว เดี๋ยวไปจิ้มก่อนน้ะ ~
ตอนนี้เป็นไงมั่ง ? คนอ่านอย่าเตะนะ มันไปตามคำที่ได้มา 55 T T'
*ขออีดิทตรงนี้ ~~ =///= อยากเป็นนางเอกเรื่องนี้อ่ะ ~~ หงึก ~~ >__<*
" แล้วพูดพร้อมกันออกมา "ไม่นะ" "ซึงอยากฟังชั้นร้องเพลงมั้ย?? ^^ " "เอาสิ ^^"
